لازم نیست هر روز مشق های او را كنترل كنید ولی این كار را هر چند وقت یك بار انجام بدهید.
اگر اشتباهات زیادی داشت كه به نظر می رسید كارش را سرسری گرفته به او متذكر شوید و تاكید كنید دوباره آنها را مرور كند. شما دارید به او یاد می دهید كه كاری كه انجام می دهد باید درست انجام بشود و همیشه باید «طرح های اولیه» را مرور كرد. اگر به نظرتان رسید در فهم بعضی موضوع ها اشكال دارد باید تصمیم بگیرید آیا خودتان می توانید مسئله را برایش توضیح بدهید یا بهتر این است كه بگذارید معلم برایش توضیح بدهد. خواهش می كنم سعی نكنید چیزی را كه خودتان نفهمیده اید به او یاد بدهید. از معلمش بخواهید تمرینی بدهد كه بتوانید دوتایی در منزل انجام دهید تا فرزندتان درس را یاد بگیرد.
هنگامی كه فرزندتان به دوره راهنمایی رسید كار شما این است كه مطمئن بشوید عادت كار كردن، كه تلاش كردید در دوران دبستان شكل بگیرد واقعا عادت شده است.
اجازه بدهید فرزندتان تصمیم بگیرد چقدر وقت صرف تكالیفش بكند و كجا و چه موقع این كار را بكند. اما هر روز از او بپرسید چه تكالیفی دارد و پیش از اینكه بخوابد كنترل كنید كه همه كارهایش را انجام داده باشد. هر چند وقت یك بار از او بخواهید تكالیفش را نشانتان بدهد اما این كار را برای این بكنید كه عملكرد او را در مدرسه ارزیابی كنید نه اینكه اشتباهاتش را تصحیح كنید. باز هم اگر اشتباهات ناشی از سرسری گرفتن دیدید پیشنهاد كنید پیش از تحویل تكالیف نگاهی به آنها بیندازد. هر از چندی پیشنهاد كمك بدهید «می خوای مشق هات رو غلط گیری كنم» اما اصرار نكنید. در این سن مهم است یاد بگیرد مسئولیت كارش را بپذیرد.

هنگامی كه فرزندتان به دبیرستان رسید مشاركت خود را در این زمینه محدود كنید مگر آنكه مستقیما از شما درخواست كند.
اگر از شما خواست پیش از امتحان لغت های انگلیسی را از او بپرسید این كار را بكنید. اگر می خواهد درس را برای شما بازگو كند یا می خواهد تحقیقش را بخوانید او را همراهی كنید. اما وقتی فرزندتان دبیرستانی شده نباید از او بپرسید تكلیف شب دارد یا آن را انجام داده یا نه. فقط وقتی باید تكالیفش را مرور كنید كه او از شما درخواست كند یا خودتان واقعا به موضوع علاقه داشته باشید و بخواهید از او چیزی یاد بگیرید. اگر تكلیفی ارائه كرد كه پذیرفتنی نبود معلمانش باید به شما اطلاع بدهند. در این مرحله هم او باید یاد بگیرد چگونه كیفیت كارش را ارزیابی و حفظ كند. واكنش شما به اینكه فرزندتان اوقات سختی را با معلمش گذرانده هم بستگی به سن او دارد. اگر فرزندتان در دوره ابتدایی باشد باید مسئله را برای او رفع و رجوع كنید. هنگامی كه فرزندتان به سن نوجوانی رسید باید كمك كنید خودش راهی برای نزدیك شدن به معلمش پیدا كند و كارش را جلو ببرد. پیگیری كنید تا مطمئن شوید كاری را كه با هم تصمیم گرفته اید و او انجام داده كار درستی است.
یك نكته دیگر: بدون توجه به سن فرزندتان هیچ گاه تكالیف او را تصحیح نكنید. خوب است به نكاتی كه باید درست شوند اشاره كنید به خصوص وقتی فرزندتان به دبستان یا راهنمایی می رود اما اجازه بدهید خودش فكر كند چطور تصحیح مناسبی انجام بدهد. اگر شما تكالیف فرزندتان را انجام بدهید معلمش متوجه نمی شود كه او نیاز به آموزش بیشتر دارد. این مسئله یكی از اهداف مهم تكلیف شب است.مطمئنم كه می خواهید فرزندتان نمره های خوب بگیرد اما انجام تكالیف برای او استراتژی خوبی برای دستیابی به این هدف نیست. ممكن است در كوتاه مدت نمره های بهتری بگیرد اما در درازمدت اگر فرزندتان یاد بگیرد مسئول كار خودش است و برای این كار به شما وابسته نباشد به نفعش خواهد بود.
بعضی پدر و مادرها فكر می كنند همین كه به فرزندشان بگویند مدرسه مهم است كافی است. اما پژوهش ها نشان می دهد دانش آموزان موفق معمولا آنهایی هستند كه والدینشان در مدرسه حضور فعال دارند. هنگامی كه مرتبا در تحصیل فرزندتان مشاركت می كنید پیام محكمی به او می دهید كه مدرسه مهم است. درباره موضوع مدرسه فرزندتان اعمال شما خیلی بلندتر از كلماتتان حرف می زنند.